در این شماره از نشریه علمی-ترویجی (حرفه‌ای) دامِستیک، به پای گفت‌وگو با دکتر سیدحسین حسینی مقدم می‌نشینیم؛ دانشیار ژنتیک و اصلاح‌نژاد دام گروه مهندسی علوم دامی دانشگاه گیلان. چهره‌ای شناخته‌شده در عرصه علم و صنعت که کارنامه‌ای پُربار در حوزة ژنتیک و اصلاح‌نژاد دام و طیور، به‌ویژه نوغانداری، در اختیار دارند.
دکتر سیدحسین حسینی مقدم، متولد ۱۳۴۹ در نیشابور، مسیر تحصیلی خود را از دبیرستان فردوسی نیشابور آغاز کرده و مقطع دکتری تخصصی اصلاح‌نژاد حیوانات اقتصادی را در دانشگاه ججیانگ (Zhejiang University) چین به پایان رسانده است. رویکرد حرفه‌ای ایشان ریشه در دلبستگی شخصی به طبیعت و تأکید بر نیازهای واقعی جامعه دارد؛ چنان‌که در کنکور سراسری سال ۱۳۶۸، ۱۲ اولویت از ۱۴ رشته انتخابی خود را به دامپروری اختصاص داده و در طول تحصیل، همواره بر کارورزی در واحدهای تولیدی متمرکز بوده‌اند. ایشان با احصاء خلأ تخصصی در حوزة ژنتیک و اصلاح دام (با تعداد متخصصان مجرب کمتر از انگشتان یک دست در دهة اول پس از انقلاب)، این گرایش را برای ادامة تحصیل انتخاب کردند. از مهمترین دستاوردهای علمی و اجرایی ایشان می‌توان به راه‌اندازی و مدیریت گروه پژوهشی ابریشم در دانشگاه گیلان و پیشگامی در جذب بورس‌های صنعت و مشاغل اشاره کرد. از نظر دکتر حسینی مقدم، تحصیل در مقطع دکتری تخصصی ژنتیک و اصلاح نژاد دام تنها در صورت احصاء نیاز واقعی واحدهای علمی و صنعتی کشور توصیه می‌شود؛ چراکه بسیاری از دانش‌آموختگان این رشته به دلیل محدودیت‌های مالی و اجرایی نتوانسته‌اند در جایگاه واقعی خود قرار گیرند. ایشان با اشاره به تجربة موفق کسب بورس دولتی چین، انتخاب شدن به عنوان بهترین دانشجوی خارجی دانشگاه‌های استان ججیانگ را بهترین خاطرة کاری و بدترین خاطره را حذف توسعة نوغانداری از برنامه‌های استان گیلان براساس یک سند آمایشی در سال 1389 توصیف می‌کنند. ایشان آیندة رشتة مهندسی علوم دامی را با توجه به رشد جمعیت و نیاز کشور به پروتئین، بسیار درخشان می‌دانند و بر نقش بورس‌های صنعتی، همکاری با هُلدینگ‌های بزرگ، و دوره‌های مشترک با دانشگاه‌های خارجی تأکید می‌ورزند. دکتر حسینی مقدم، دکتر علی شریعتی، پروفسور محمود حسابی و دکتر ناصر امام‌جمعه کاشان را الگوهای علمی و کاری خود معرفی می‌کنند و راز موفقیت خویش را در «نگرانی از میزان مفید و مؤثر بودن»، انتخاب صحیح مسیر علمی، صبر و توکل به خدا می‌داند. این گفت‌وگو با تأکید بر ضرورت معرفی الگوهای شایسته به جوانان و پیامی عملی برای آغاز جدی، ادامة صبورانه و پایانِ مدبرانة کارها به پایان می‌رسد.